Zijn zoon had mij gebeld. Of ik langs wilde komen. Want wat moesten ze doen als het zover was?
Twee dagen later zat ik tegenover zijn zoon en dochter in het Stadshospice Utrecht. Hun vader lag in zijn kamer. Hij had te weinig energie om bij het gesprek te zijn.
We spraken rustig door wat er het best bij hem zou passen. Waar hij naartoe kon als het zover was. Welke kist ze mooi vonden. Wat thuis wel en niet mogelijk was.
Tussendoor vertelden ze over hem.
Dat hij graag naar FC Utrecht ging.
Dat het casino in Utrecht een plek was waar hij graag kwam.
Toen ik wegging, kon ik hem nog even een hand geven.
Hij keek mij aan. Kort. Vermoeid. Er hing een sjaal op zijn kamer, dus we spraken over de sjaal met daarop het embleem van FC Utrecht.
Ze dachten dat er misschien nog weken zouden zijn.
Maar de volgende ochtend ging mijn telefoon. Hij was overleden.
Omdat we elkaar de dag ervoor al hadden gesproken, hoefde er niet meer van alles op dat moment bedacht te worden. Dat gaf rust. Zijn kinderen wisten welke kist ze wilden. Ze wisten waar hun vader naartoe zou gaan.
In het hospice werd hij zorgvuldig verzorgd door het personeel en de vrijwilligers, samen met zijn kinderen. Ze hebben hem gewassen en aangekleed.
Daarna hebben we hem samen in de kist gelegd. Bij de uitgeleide deed de medewerker van het hospice een oprecht woordje naar hem en zijn kinderen. De oprechte woorden raakte me.
Daarna brachten we hem naar het uitvaartcentrum in Utrecht.
In de dagen daarna kwamen zijn kinderen nog een paar keer langs. Gewoon om even bij hem te zijn.
Ze besloten ook een bezoekmoment te houden. Ze wilden geen rij mensen langs de kist, geen formeel condoleren. Dat zou niet bij hun vader hebben gepast.
Op de kaart stond dat iedereen welkom was.
Er was wijn. Bier. En lekkere hapjes. Op een scherm kwamen foto’s en filmpjes voorbij. Op de achtergrond stond zijn eigen playlist op.
Mensen stonden in kleine groepjes bij elkaar. Soms werd er gelachen en gehuild. Soms liep iemand alleen even naar de kist om gedag te zeggen.
De volgende dag was alleen voor de naaste familie.
Zijn kinderen wilden hun vader nog één keer meenemen door Utrecht. Niet rechtstreeks naar het crematorium, maar langs plekken die bij zijn leven hoorden.
We gebruikten een familierouwwagen. Hierin zit een extra bank zodat er 4 personen in de rouwauto mee kunnen rijden.
Vanaf het uitvaartcentrum reden we door de stad.
Eerst langs het casino.
Daarna naar Stadion Galgenwaard. Buiten stonden medewerkers van FC Utrecht opgesteld. Een erehaag speciaal voor hem.
Daarna reden we langs Bilthoven en Overvecht. Plekken waar hij had gewoond. Plekken waar voor de familie herinneringen lagen.
Uiteindelijk kwamen we aan bij crematorium Daelwijck.
Daar namen we afscheid in het Grand Café. Een passende ruimte met een mooie afbeelding van zijn geliefde Dom.
De familie haalde zelf de kist uit de rouwwagen en reed hem naar binnen. Ze zetten kaarsen neer. Bloemen. Persoonlijke spullen.
Over de kist lag de FC Utrecht-sjaal uit zijn kamer.
Er was muziek op de achtergrond. Foto’s op het scherm. Er was geen strak draaiboek. Er stonden een aantal filmpjes en muziekstukken klaar. Heel relaxed.
Met een glas wijn in zijn hand vertelde zijn zoon over zijn vader. Daarna zijn dochter. Niet vanaf een spreekstoel, maar gewoon daar, naast hem.
Na afloop brachten ze hun vader zelf naar de crematieruimte. Ze wilden erbij zijn tot het laatste moment. Ook dat kan, als je het samen goed afstemt met het crematorium.
Daarna kwamen ze terug.
Er waren saucijzenbroodjes, die hij zo lekker vond. Samen werd de dag afgesloten.
Wat mij bijbleef
Wat mij bij dit afscheid vooral is bijgebleven, is hoe waardevol een intiem afscheid kan zijn.
In een kleine kring zijn mensen vaak meer ontspannen. Er is meer ruimte voor gevoel en spontaniteit, in plaats van bezig te zijn met hoe je overkomt voor een zaal vol mensen.
Juist daardoor ontstaan vaak de meest oprechte en waardevolle momenten.
Kennismaken met een begrafenisondernemer in Utrecht
Wil je van gedachten wisselen over een uitvaart in Utrecht of alvast vooruitkijken naar een mogelijk afscheid in Utrecht? Neem gerust contact met mij op voor een kennismakingsgesprek. Dat kan ook wanneer er nog geen overlijden is.
Bel me (030 249 66 90), app me, mail me (jerry@uitvaartutrecht.com) of stuur een bericht via het contactformulier.
Terug naar het overzicht blog
